Cuando llegué a casa , me meti en la habitacion y me puse en twitter y entró Marta.
Marta: hey!
Que hi fas! Yo: ací en el ordinador. Marta: estic tota aborrida , conta’m
alguna cosa , que has fet esta vesprà? Yo: doncs , te conte. Antonia m’havia
enviat a comprar farina y abans de anar e anat a donar un paseo amb la música
de aquestos xicots que em vas pasar al mobil , que no esta mal i me xoca’t amb
un xic tot macu que es deia Carlos , portava el cabell ros y una mica llarg y
era un poc mes alt que jo i prim , estaba bastant be , y me xocat i ma dit que
perdo y mos hem presentat i me e anat a comprar la farina. Andrea: aixi que
t’has enamorat??!! Yo: no!! Andrea: aquest no es famós! Yo: … ja… pasamos toda
la tarde allí en el ordenador enseñándonos todo tipo de música y hablando.
Al siguiente
día vaje al pueblo y vi a Carlos a lo lejos y fui corriendo a saludarlo pero lo
hize mas disimulado , pasé por su lado y gire la cabeza haciendo como si me lo
ubiera encontrado por casualidad. Carlos: hola maria! Yo: hola Carlos!
Podríamos quedar una tarde… Carlos: si. Yo: si no quieres solo dime que no ee.
Carlos: claro que quiero!Yo: pues cuando te viene bien? Carlos: mañana a las
cinco aquí mismo. Yo: vale.
No hay comentarios:
Publicar un comentario