viernes, 14 de septiembre de 2012

CAPITULO 4.

Otro dia , iba por la calle y sin querer me choqué con un chico rubio , me quede mirandolo asta que me di cuenta de que estaba con cara de tonta y deje de hacerlo , él me pidió perdon y yo le sonreí. Yo: hola , soy Maria. Carlos: hola! soy Carlos. Los dos: encantado! Yo: jeje -él sonrio y cada uno nos fuimos por un lado.
Cuando llegué a casa , me meti en la habitacion y me puse en twitter y entró Marta.

Marta: hey! Que hi fas! Yo: ací en el ordinador. Marta: estic tota aborrida , conta’m alguna cosa , que has fet esta vesprà? Yo: doncs , te conte. Antonia m’havia enviat a comprar farina y abans de anar e anat a donar un paseo amb la música de aquestos xicots que em vas pasar al mobil , que no esta mal i me xoca’t amb un xic tot macu que es deia Carlos , portava el cabell ros y una mica llarg y era un poc mes alt que jo i prim , estaba bastant be , y me xocat i ma dit que perdo y mos hem presentat i me e anat a comprar la farina. Andrea: aixi que t’has enamorat??!! Yo: no!! Andrea: aquest no es famós! Yo: … ja… pasamos toda la tarde allí en el ordenador enseñándonos todo tipo de música y hablando. 
 Al siguiente día vaje al pueblo y vi a Carlos a lo lejos y fui corriendo a saludarlo pero lo hize mas disimulado , pasé por su lado y gire la cabeza haciendo como si me lo ubiera encontrado por casualidad. Carlos: hola maria! Yo: hola Carlos! Podríamos quedar una tarde… Carlos: si. Yo: si no quieres solo dime que no ee. Carlos: claro que quiero!Yo: pues cuando te viene bien? Carlos: mañana a las cinco aquí mismo. Yo: vale.

No hay comentarios:

Publicar un comentario